22 landen strijden om laatste 6 WK-tickets: wie klampt zich vast aan ultieme strohalm en wie valt vanavond al af?
In dit artikel:
Terwijl de Rode Duivels de komende tien dagen kunnen gebruiken om te experimenteren, staan voor veel andere landen twee allesbeslissende duels op het programma: de intercontinentale en Europese play-offs bepalen de laatste WK‑tickets. Van de zes nog te vergeven tickets gaan er vier naar Europese landen; die landen werden in vier paden (Routes A–D) gegroepeerd. Elk pad kent een halve finale en een finale — enkel de uiteindelijke winnaar plaatst zich voor Qatar — waarbij de reekshoofden hun halve finale thuis mogen spelen. Het thuisvoordeel voor de finale werd apart geloot en kan cruciaal blijken.
Voorbeeld uit Route A: Italië (FIFA‑12), dat al de WK’s van 2018 en 2022 miste, ontvangt Noord‑Ierland in Bergamo, maar zou bij kwalificatie naar Bosnië of Wales moeten afreizen. De Italiaanse selectie draagt de last van gemiste toernooien; namen als Donnarumma, Barella en Tonali ontbreken niet in de selectie. Noord‑Ierland bereikte de play‑offs via sterke Nations League‑prestaties, maar verliest Conor Bradley door een kruisbandblessure. Wales, groepsnummer twee achter België, mag — mits winst tegen Bosnië — tweemaal thuis spelen; het vertrouwt op spelers als Brennan Johnson en Harry Wilson nu veteranen als Aaron Ramsey niet meer in beeld zijn. Bosnië verloor op de slotspeeldag het rechtstreekse ticket aan Oostenrijk en is nog sterk afhankelijk van routiniers als Edin Dzeko en Sead Kolasinac, wat vraagtekens oproept over doorstroming.
De vier Europese padwinnaars worden ingedeeld in vaste WK‑groepen: winnaar Route A naar groep met Canada, Qatar en Zwitserland; Route B naar Nederland, Japan en Tunesië; Route C naar VS, Paraguay en Australië; Route D naar Mexico, Zuid‑Afrika en Zuid‑Korea.
Tegelijkertijd loopt in Mexico een klein toernooi om twee extra plekken voor niet‑Europese landen. Reekshoofden Congo en Irak werden rechtstreeks in hun finale geplaatst; zij krijgen respectievelijk de winnaar van Nieuw‑Caledonië–Jamaica en Bolivia–Suriname tegenover zich. Voor Nieuw‑Caledonië en Suriname zou kwalificatie een debut zijn; Congo trad al eenmaal toe (1974, als Zaïre) en bevat veel in België geboren spelers. Suriname bouwt verder op spelers met Nederlandse ervaring onder leiding van bondscoach Henk ten Cate. De winnaars plaatsen zich in groep K (Colombia, Oezbekistan, Portugal) en groep I (Frankrijk, Noorwegen, Senegal) van het WK.