Belgisch een-tweetje in de Giro: Alec Segaert verschalkt het peloton met straffe stoot, Toon Aerts sprint naar plek 2
In dit artikel:
Alec Segaert boekte een opvallende solozege in de twaalfde etappe van de Giro d'Italia, die eindigde in Novi Ligure. De jonge Belg trok in de slotfase zijn eigen plan: vanaf ongeveer drie kilometer van de streep zette hij nogmaals aan, hield een uitgedund peloton op afstand en reed solo naar de overwinning — eenzelfde manoeuvre als die hij eerder dit seizoen al succesvol uitvoerde in de GP Denain. Lotto‑Intermarché kleurde de uitslag nog verder Belgisch; ploegmaat Toon Aerts kwam in de achtergrond overtuigend op stoom en pakte de tweede plaats, waardoor België een felbegeerde ritzege in deze Giro veiligstelde.
De etappe vertrok in Imperia en voerde het peloton van de Ligurische kust naar het binnenland van Piemonte. Het parcours telde 175 kilometer met in totaal circa 2.250 hoogtemeters, waaronder twee beslissende beklimmingen in de voorfinale: de Colle Giovo (11,5 km à 4,2% gemiddeld) en de Bric Berton (5,5 km à 6%). Die klimmetjes, plus een laatste korte maar steile strook van bijna 5 km aan 7,1% op 20 km van de finish, zorgden voor veel selectie en maakten het lastiger voor pure sprinters.
Vroeg in de rit ontwikkelde zich een kopgroep met namen als Jonas Geens, Manuele Tarozzi en Juan Pedro López; het peloton hield de voorsprong echter strak onder controle via onder meer Soudal‑Quick Step, Unibet Rose Rockets en Visma‑Lease a Bike. Movistar en EF‑EasyPost probeerden het vlak voor en op de Colle Giovo geregeld steviger te maken, met het oog op hun klimactieve sprinter Orluis Aular, maar de permanente jacht van het peloton voorkwam dat de vlucht veel verder uitliep.
In de finale overleefden nog enkele snelle mannen de scherper geworden koers: Madis Mihkels, Jonathan Milan, Ben Turner, Corbin Strong, Ethan Vernon en Toon Aerts behoorden tot het selecte groepje waarop de finishlijn uiteindelijk afging. Problemen onderweg troffen onder anderen Ben Turner, die een lekke band kreeg en terrein verloor, en Movistar‑renner Javier Romo, die uit koers stapte wegens ziekte. Afonso Eulalio verstevigde in tussensprints en bonificaties zijn pakweg roze leiderstrui; hij pakte onderweg ook seconden aan de tussensprints.
De beslissende fase speelde zich af op de laatste kilometers: een korte rotonde zorgde voor hapering in het peloton, waarna Segaert nog een laatste keer doortrok en zijn solo comfortabel volhield tot aan de streep. Van den Bossche en andere achtervolgers probeerden nog aanspraak te maken, maar konden het verschil niet dichten. Toon Aerts sprintte overtuigend naar plek twee, wat Lotto‑Intermarché een Belgische een‑twee opleverde.
Weersomstandigheden waren zomers — rond de 28 graden — en de etappe lag vlak voor de rustdag, wat extra betekenis gaf aan de poging van renners en ploegen om nog wat koerswinst en punten te pakken. Voor België is de ritzege van Segaert een belangrijk succes in een Giro waarin massasprints tot nu toe schaars zijn geweest en waarin de heuvelachtige ritten de dienst hebben uitgemaakt.