Broeihaard voor wereldrecords op EK baanwielrennen: wat maakte de snelle piste van Konya zo speciaal?

In dit artikel:

Tijdens het EK baanwielrennen deze week in Konya (Turkije) werden uitzonderlijk snelle tijden neergezet: vier wereldrecords gingen eraan — Emma Finucane op de 200 m (9,759), de Britse vrouwen in de ploegenachtervolging (4:02,808), de Deense mannen in diezelfde discipline (3:39,977) en Josie Knight in de individuele achtervolging (4:19,461). UGent-promovendus en deel van de staf van Belgian Cycling Matthew Van Dyck legt uit waarom de piste zulke prestaties mogelijk maakt.

De belangrijkste verklaring is de lage luchtdichtheid in Konya. De baan ligt op ongeveer 1.050 meter hoogte, waardoor de lucht dunner is en renners minder luchtweerstand ondervinden. In een gesloten hal wordt die luchtdichtheid verder beïnvloed door temperatuur en luchtvochtigheid: hogere temperatuur en iets meer vocht verminderen de densiteit nog meer. Het samenspel van hoogte, temperatuur en vochtigheid levert zo een optimale reductie van aerodynamische weerstand op — cruciaal in snelheidsbepalende disciplines.

Tegelijk is 1.000 meter hoogte volgens Van Dyck een gunstige middenweg: genoeg winst in minder luchtweerstand zonder dat het zuurstoftekort (zoals op grote hoogten) de prestaties aantast. Renners merken ook dat de piste prettig rijdt; hogere snelheden en het gemak om diep in de bocht te duiken vragen wel om grotere verzetten en beïnvloeden tactiek en materiaalkeuzes.

Voor Turkije bevestigen de resultaten dat de forse investeringen in de baan succesvol waren; Konya profileert zich als een toplocatie en mogelijk kandidaat voor toekomstige wereldkampioenschappen. Andere factoren zoals hellingshoek en houtsoort spelen mogelijk ook mee, maar die vallen buiten Van Dycks expertise.