De enige die nog in hem moet geloven, is hijzelf: het sprookje van debutant Collignon, dat mogelijk kantelpunt krijgt
In dit artikel:
Raphaël Collignon, een 24-jarige Belg, is dit voorjaar in Parijs uitgegroeid tot de verrassende blikvanger van Roland Garros. De voormalige junior (geboren in 2002 in de Verenigde Staten) groeide op in de buurt van Luik, kreeg zijn opleiding in het Waalse tenniscentrum van Bergen en ontwikkelde zich tot een laatbloeier met een lengte van 1,91 meter en een verfijnde spelinzicht.
Zijn carrière kende traag maar gestaag verloop: hij sloeg aanbiedingen van Amerikaanse universiteiten af en werkte aan consistenter progressie. Een belangrijke steunpilaar is coach Steve Darcis. Na een korte onderbreking door stress brak Collignon in 2024 door en boekte in 2025 al een knallende stunt tegen Casper Ruud op de US Open. Toch bleef aan zichzelf twijfelen: hij zoekt bevestiging en keerde regelmatig terug naar Challenger-toernooien om zich weer op zijn gemak te voelen, soms zelfs nerveus aan de start te verschijnen.
Op Roland Garros in mei 2026 zette Collignon die twijfel voorlopig opzij. In een opvallend beheerste partij schakelde hij de zevende of vijfde geplaatste Ben Shelton uit, de explosieve Amerikaan die normaal zijn kracht met snelle, harde ballen gebruikt. Collignon counterde die aanvalslijnen met koel spel, weinig fouten en nauwelijks weggegeven breakkansen; de overwinning leidde bij hem tot emotionele opluchting maar ook professionele kalmte achteraf. Dat optreden illustreert zijn ontwikkeling: naast fysieke lengte blijkt hij inmiddels ook over touch en tactiek te beschikken — sinds zijn zege op Ruud won hij al meerdere keren van top-20-spelers.
Zijn vader Frédéric, neurochirurg, fungeert als een belangrijke stabiliserende factor: uit familieverhalen blijkt hoe die rationele blik Collignon moest helpen om toernooistress te verminderen. Toch blijft het mentale stuk voor de Belg doorslaggevend; kenners zien de triomf op Roland Garros als mogelijk kantelpunt, maar benadrukken dat Collignon vooral zelfvertrouwen moet internaliseren om constant op dit niveau te presteren.
Met steun van vrienden en familie en de begeleiding van Darcis zoekt Collignon nu de volgende stappen op het grote podium — onder meer een confrontatie met de Italiaan Arnaldi — en toont hij in Parijs dat zijn carrière van revelatie naar reguliere kracht kan verschuiven, als hij leert geloven dat hij die positie ook waard is.