De koolstofmonoxide rebreather uitgelegd: hoe schadelijk is het en spreken we over doping?

In dit artikel:

De controverse rond het gebruik van koolstofmonoxide rebreathers in de wielersport is recentelijk in het nieuws gekomen, vooral na uitspraken van de Internationale Wielerunie (UCI) en onthullingen van Escape Collective. Tijdens de Tour de France bleek dat ploegen zoals UAE, Visma-Lease a Bike en Israel Premier Tech deze techniek mogelijk gebruiken om de hemoglobinemassa van renners te meten, wat kan leiden tot een verbeterde zuurstofvervoer in het lichaam.

Experts verduidelijken dat het inademen van CO met een rebreather diagnostisch kan zijn, omdat het helpt bij het meten van de hemoglobinemassa, een belangrijke factor voor atleten. Echter, de UCI roept op tot beperkingen van dit gebruik in een gecontroleerde medische omgeving vanwege de potentieel schadelijke effecten van koolstofmonoxide, dat zich sterk bindt aan hemoglobine en zuursof verdringt.

Het gebruik van rebreathers gaat verder dan alleen diagnostiek; er zijn zorgen dat ze als prestatieverhogend middel kunnen worden ingezet, wat ethische vragen oproept. Met een verhoogde CO-concentratie zou de hematocriet kunstmatig kunnen worden verhoogd, wat vergelijkbaar wordt geacht met dopingpraktijken. Carsten Lundby, een expert op het gebied van hemoglobine, uitte zijn bezorgdheid over de risico's van CO-inhalatie en benadrukte dat hij deze techniek nooit aan zijn familie zou aanbevelen.

De UCI wil nu dat ook WADA zich uitspreekt over deze kwestie, waarbij er drie criteria worden gehanteerd om te bepalen of het gebruik als doping kan worden gezien: of prestaties bevorderd worden, of het de gezondheid schaadt en of het in strijd is met de geest van de sport. Desondanks blijft er enige terughoudendheid, aangezien het gebruik van dergelijke technieken een gevaar kan vormen voor de gezondheid van atleten.