Earnest Stewart spreekt zich uit over directeurschap bij PSV: 'Ik wilde daar onderdeel van zijn'
In dit artikel:
PSV-directeur Earnest Stewart schoof aan bij de videopodcast Sportnieuws.nl De Maaskantine om zijn loopbaan als technisch directeur te bespreken. De 57-jarige Nederlander met Amerikaanse roots blikt terug op hoe een vroeg einde aan zijn profcarrière door een knieblessure hem onbedoeld richting management stuurde: vlak na zijn terugkeer uit de VS stond hij op het punt hoofd jeugdopleiding te worden bij VVV, maar belandde kort daarna juist op de vacature voor technisch directeur bij die club.
Stewart beschrijft hoe die beginperiode bij VVV hem de ruimte gaf om fouten te maken en te leren, waarna hij vergelijkbare functies vervulde bij NAC Breda, AZ en later PSV. Bij NAC was creativiteit in spelersselecties vereist vanwege beperkte middelen; bij AZ “groeide” hij door naar de rol die hij nu bekleedt. Hij ontdekte ook vroeg dat zijn kwaliteiten meer bij beleid en scouting lagen dan bij het trainerstokje: collega’s zoals Alfred Schreuder zag hij eerder als coaches.
De ervaringen in Nederland nam hij mee naar Amerika, waar hij werkte bij Philadelphia Union en daarna bij de Amerikaanse voetbalbond. Na het missen van het WK 2018 zocht US Soccer vernieuwing; Stewart belandde in het selectieproces en maakte met Team USA stappen die hem onder meer naar een WK, Confederations Cup en Gold Cup brachten, en uiteindelijk de Nations League-opbrengst. Een persoonlijke ambitie die hij noemde: zelf de Champions League-hymne live meemaken.
Ondanks belangstelling uit binnen- en buitenland — in 2022 informeerden KNVB en Feyenoord naar hem en afgelopen winter polste ook Ajax — sluit Stewart een vertrek bij PSV uit en zegt dat hij wil blijven: “Ik wil nog wel even doorgaan.” Hij heeft een contract tot de zomer van 2027 met een optie voor een extra jaar. In de podcast vertelde hij verder open over moeilijke transferperiodes (waaronder de mislukte transfer van Ricardo Pepi), zijn samenwerking met trainer Peter Bosz en een opvallende anekdote over een videoband die nooit bij de Amerikaanse bond aankwam.