Een Belgische topper, veel skiwissels en heel kort olympisch nummer: dit moet je weten over ski-mountaineering

In dit artikel:

Ski‑mountaineering (skimo) maakt dit seizoen zijn olympische debuut, maar enkel de sprint levert in Bormio medailles op. De sport is ouderwets bergbeklimmen op ski's: deelnemers klimmen en dalen op eigen kracht, met synthetische vellen onder de ski's om vooruit te glijden zonder terug te schuiven. Bovenop worden die vellen verwijderd, de bindingen ingeklikt en volgt de afdaling — een combinatie van uithouding, techniek en snelheid die ergens tussen langlaufen en skicross zit.

De sprint duurt ongeveer drie minuten en bestrijkt ruwweg 750 meter. Het parcours bevat een bochtig stuk op de ski's, een eerste wissel waarbij atleten hun ski’s op de rug dragen voor een trappartij, een kort klimmetje met ski’s en een finale afdaling naar de streep. Overgangen bepalen vaak het verschil: wie vellen traag of onjuist opbergt riskeert een boete van drie seconden, aanzienlijk in zo’n korte race.

Per geslacht strijden 18 atleten, verdeeld in drie reeksen van zes, waarna het knock‑outsysteem verder beslist wie doorstoot. De Belgische Maximilien Drion is een van de kanshebbers, al prefereert hij langere nummers die de sport beter zouden tonen; hij treft onder meer tweevoudig wereldkampioen Oriol Cardona Coll (Spanje), de Fransman Thibault Anselmet en de Zwitser Jon Kistler. Ook landgenoten zoals Sam Maes en Armand Marchant figureren in het deelnemersveld.