Gegokt, (heel even) verloren en toch gewonnen: de dolle E3 Saxo Classic van Mathieu van der Poel

In dit artikel:

Mathieu van der Poel domineerde de E3 Saxo Classic met een langgerekte aanval die bijna misliep, maar toch leidde tot een memorabele zege na een beslissende slotkilometer. De koers kwam echt op gang bij de eerste passage van de E3-Col (ongeveer 93 km voor de finish), toen Timo Kielich met enkele medevluchters wegzette; Edward Planckaert schoof snel mee als steun voor de favoriet.

Op de Taaienberg versnelde Jasper Stuyven, maar Tim van Dijke reageerde sterker; Van der Poel moest kort bijspringen en nam pas na de top het initiatief. Op de Boigneberg (64 km van de finish) voegde hij zich bij de kopgroep en, gefrustreerd door wachten, lanceerde hij vervolgens een solo-offensief dat meer dan 60 km leek te kunnen duren. Alpecin‑Premier Tech hield de koers in bedwang, met Tibor Del Grosso die het peloton controleerde.

Van Dijke kon de tempoverhoging niet volhouden en viel terug; ergens rond Harelbeke (45 km van de streep) sloot Van der Poel weer aan bij de kopgroep. Op de Paterberg begon zijn lange finale: Stan Dewulf probeerde tegen te houden maar moest lossen. Een achtervolgerskwartet — Dewulf, Florian Vermeersch, Per Strand Hagenes en Jonas Abrahamsen — kwam stukje bij beetje dichterbij en leek Van der Poel zelfs te pakken, maar door tactisch gewik en gewogen in de slotfase behield Van der Poel uiteindelijk genoeg voorsprong om te winnen.

Kort samengevat: een agressieve, bijna riskante solo van Van der Poel, steun van ploegmaten in cruciale momenten en het falen van tegenaanvallen in de finale bepaalden de uitslag. De overwinning bevestigt zijn reputatie als ronderenner die het initiatief pakt en lange, beslissende zetten durft te maken; de E3 Saxo Classic blijft zo een belangrijk voorspel naar de Vlaamse klassiekers.