Heer en meester op het veld, maar wat zegt de boekhouding van FC Barcelona? "Er gloort licht aan de horizon"

In dit artikel:

FC Barcelona kroonde zich gisteren in de Clasico tegen Real Madrid tot landskampioen van Spanje — de derde titel in vier seizoenen — en bevestigt daarmee zijn sportieve dominantie in La Liga. De titel weerspiegelt zowel de sterke prestaties van Barça als het wegvallen van concurrenten: Real Madrid zit in interne problemen en Atlético eindigt liefst 28 punten achterstand.

Die sportieve triomf staat in schril contrast met de financiële problemen van de voorbije jaren, een erfenis van het bestuur onder Josep Bartomeu. Onder voorzitter Joan Laporta moest de club inventieve oplossingen zoeken om binnen de strikte regels van La Liga’s financiële fairplay te blijven functioneren: transfers werden vaak zo gepland dat aankopen voorafgingen door verkopen, en commerciële constructies — zoals de verkoop van een deel van tv‑inkomsten en exclusieve afspraken over videorechten — boden tijdelijke ademruimte. Analist Michael Van Vaerenbergh wijst erop dat La Liga een veel strenger loonplafond hanteert dan bijvoorbeeld de Premier League, waardoor clubs eerst hun boekhouding op orde moeten krijgen.

Recent is het financiële perspectief verbeterd: het loonplafond werd opgetrokken en de noodzaak voor achterpoortjes nam af. Toch blijft structurele versterking afhankelijk van inkomsten die alleen de Champions League (meermaals) kan leveren; Barça won die Europese titel voor het laatst in 2015. De recente Clasico in het gerenoveerde Camp Nou trok 62.000 toeschouwers en leverde een recordopbrengst op van 16 miljoen euro, een welkome meevaller voor een vzw‑club die wordt gecontroleerd door zijn socios en niet één rijke eigenaar heeft om snel gaten te dichten.