"Het vreet aan hem": op zoek naar de vermiste killer in Wout van Aert, die hij enkel op paradoxale manier kan terugvinden
In dit artikel:
In de Tirreno-Adriatico struikelde Wout van Aert bij een beslissende sprint: hoewel hij fysiek sterk leek, ging het mis doordat hij te snel reageerde op een late uitval en daardoor zijn beste kans verspeelde. De Belg nam die fout meteen op zich en noemde ook Mathieu van der Poel de sterkste in de finale. Zijn ploeggenoten Timo Kielich en Matteo Jorgenson hadden zich eerder die dag helemaal gegeven om hem in stelling te brengen, wat de gemiste zege extra zuur maakte.
Wielerjournalist en oud-renner Thijs Zonneveld gebruikt de episode om dieper te kijken naar een groter probleem: Van Aert lijkt onder druk een deel van zijn killerinstinct te verliezen. Volgens Zonneveld zat Van Aert ditmaal eindelijk goed gepositioneerd, maar veranderde zijn instelling van “ik mag winnen” naar “ik moet winnen”, waardoor hij elke dreiging meteen opjaagde en meerdere foute keuzes opstapelde. Zonneveld spreekt van bijna ‘nieuwelingenfouten’: het driemaal aanspannen van een sprint met Van der Poel in het wiel en daarmee de overwinning praktisch cadeau geven.
Er zijn verzachtende omstandigheden. Van Aert herstelde van een enkelbreuk in het veldrijden, waardoor explosiviteit en piekvermogen niet vanzelfsprekend zijn teruggekeerd. Toch toont zijn vorm volgens Zonneveld en de meetgegevens perspectief: Velon registreerde een gemiddelde van ongeveer 590 watt over ruim vier minuten, een niveau dat voor gewone renners onmogelijk is en aangeeft dat de conditie behoorlijk goed is.
Het knelpunt is volgens de analyse vooral mentaal en tactisch. Als kopman van Visma-Lease a Bike draagt Van Aert veel verantwoordelijkheid, krijgt hij veel aandacht en voelt hij de noodzaak om te presteren — wat de spanning alleen maar opvoert. Daarnaast is de concurrentie moordend: Van der Poel leest zulke fases vaak beter, blufft en spaart zichzelf tactisch, terwijl ook de komst van renners als Tadej Pogačar kansen in grote klassiekers moeilijker maakt. Het ontbreken van een grote kasseiklassieker op zijn palmares (zoals de Ronde of Parijs–Roubaix) vergroot de druk en de frustratie.
Zonnevelds belangrijkste advies is duidelijk: Van Aert en zijn ploeg moeten durven risico’s nemen en soms bewust verliezen om het vertrouwen en het instinct terug te winnen. Dat betekent ook dat teamgenoten soms vrijer moeten mogen rijden in plaats van alles op één kaart te zetten. Of die speelruimte er is, valt te betwijfelen — de druk om te presteren blijft immers groot — maar het is volgens Zonneveld de route om Van Aerts winnaarsmentaliteit weer scherper te krijgen.