In ons voetbal hebben spelers plots een eigen fotograaf, maar achter het perfecte plaatje zit schaduwkant: "Dit kan toch niet meer?"
In dit artikel:
Een steeds zichtbaardere trend in het voetbal: spelers huren eigen fotografen en contentmakers in om hun wedstrijden en privéleven professioneel in beeld te brengen. Recent voorbeeld: tijdens een Champions League-wedstrijd in Jan Breydel zat de lens van een privéfotograaf gericht op Romeo Vermant. Wat ooit amateurachtige kiekjes op sociale media waren, evolueert naar hooggeproduceerde portfolios die spelers helpen hun persoonlijke merk en zichtbaarheid te vergroten.
Fotografen zoals Pieter Slembrouck bouwden via clubwerk en mond-tot-mondreclame een klantenkring op bij profs; ze volgen spelers niet alleen tijdens wedstrijden, maar leggen ook transfers, reizen en zelfs bruiloften vast. Clubs en commerciële partijen (zoals Sporthouse, SportPlus Media) zien content als essentieel, en spelers investeren flink: er zijn voorbeelden van fotografen die meevliegen naar Afrika Cup of regelmatig spelers begeleiden op trips.
De redenen zijn duidelijk: persfoto’s richten zich vaak op nieuwsmomenten (doelpunten, actiemomenten) en moeten aan strikte normen voldoen; private creators leveren veel meer beelden per speler, met een stijlvoller, socialmediavriendelijk karakter. Dat maakt deze dienst waardevol voor spelers en hun marketing.
Maar de opmars veroorzaakt wrijving. Beroepsfotografen klagen dat de rijen rond de velden overvol raken en dat private creators regels negeren: ze verplaatsen zich buiten hun toegewezen plek, lopen in de weg van perscollega’s en staan soms op het veld. Dat levert onveilige situaties en frustratie op — vooral tijdens affluiten en wisselmomenten. Persfotografen benadrukken dat hun materiaal direct voor nieuws en liveverslagen wordt verspreid en dat journalistieke onafhankelijkheid en kritische beelden (ook negatief) belangrijk blijven.
Clubs reageren verschillend. Anderlecht verbiedt privéfotografen om wildgroei te voorkomen; Racing Genk zegt creatief mee te denken maar handhaaft streng; Club Brugge geeft prioriteit aan pers en clubmedia maar laat beperkte ruimte voor spelersfotografen en zoekt ook naar alternatieve contentoplossingen (bijv. Meta-brillen voor unieke beelden). Tegelijkertijd is het ecosysteem breder: naast privés en pers zijn er clubmedia, commerciële zenders en de Pro League zelf die content produceren, wat de druk op de ruimte vergroot.
Sportspress (de Belgische sportjournalistenorganisatie) dringt aan op uniformere en striktere regels vanuit de Pro League: limieten op aantallen, gelijke spelregels voor iedereen en duidelijke afspraken over wanneer men het veld op mag. Er staat een overleg met de Pro League gepland om regels richting volgend seizoen te bespreken.
Kortom: de clash tussen traditionele sportjournalistiek en de nieuwe creatieve economie rond spelerscontent creëert een spanningsveld. De oplossing vraagt afspraken tussen clubs, persorganisaties, de Pro League en creators, zodat kwaliteit en veiligheid gewaarborgd blijven en tegelijkertijd spelers hun merk kunnen uitbouwen.