Inrekenen, uitdunnen en afmaken: de triomftocht van Luik-Bastenaken-Luik van Tadej Pogacar

In dit artikel:

Tadej Pogacar heeft Luik–Bastenaken–Luik opnieuw op zijn naam geschreven. De wereldkampioen werd door een strak spel van zijn UAE-ploeg in ideale positie gezet en besliste de klassieker met een solo op de slotklim.

De koers kende eerst een grote kopgroep van zo’n 50 renners — met onder anderen Remco Evenepoel en ploegmakker Nico Denz — die lange tijd tot vier minuten voorsprong bij elkaar fietste. Net voor de Côte de Wanne viel die voorsprong echter weg en UAE greep daarna het heft in handen, doortrekkend naar de voet van La Redoute. Pogacar versnelde daar stevig; de jonge Fransman Paul Seixas hield aanvankelijk stand, terwijl Evenepoel pas als tiende rond La Redoute terugkeek en geen antwoord meer had.

Op de Roche-aux-Faucons nam Pogacar het definitieve initiatief: hij demarreerde vroeg en maakte het strijdplan af. Seixas, die zich een tijdlang kranig verweerde, moest ongeveer 600 meter voor de top lossen. Pogacar vervolgde solo naar de finish in Luik (de Vurige Stede) en pakte daarmee zijn vierde zege in deze klassieker — zijn dertiende monumenttrofee. Seixas werd tweede; Evenepoel won de sprint om plek drie.