Jordi Meeus knalt onhoudbaar naar winst in Le Samyn, lekke band nekt Wout van Aert
In dit artikel:
Jordi Meeus (Red Bull–Bora–Hansgrohe) heeft Le Samyn op zijn naam geschreven na een gedecideerde eindsprint. De Belg loste zijn concurrenten net na de chicane op de laatste rechte lijn en kwam onbedreigd over de streep. Laurenz Rex eindigde tweede, Hugo Hofstetter werd derde.
Het grootste verhaal van de koers was echter de solopoging van Per Strand Hagenes (Visma–Lease a Bike). De Noor trok in de slotrondes fel door en bouwde tot ongeveer 20 seconden voorsprong op het jagende peloton uit. Zijn solo-actie leek lang uitzicht te bieden op een stunt, maar hij werd op ongeveer 500 meter van de finish ingerekend.
Wout van Aert (Soudal–Quick Step), die aanvankelijk zichtbaar werkte om Hagenes’ vlucht te beschermen, kon in de finale geen rol van betekenis spelen: op tien kilometer van het einde kreeg hij een lekke band. Een wissel naar een ploeggenoot’s fiets en later nog een reservefiets kostten hem te veel tijd; hij bolde uiteindelijk ruim twee minuten na de winnaar over de streep.
De wedstrijd kreeg vroeg vorm met enkele aanvallen en een eerste kopgroep van vijf renners (onder wie Baptiste Vadic en Bogdan Zabelinskiy). Later ontplofte de koers opnieuw en groeide de aanvalsgroep tot zeventien man, waarna Hagenes zich losmeed en solo naar de rundjes op het lokale circuit reed. Het parcours telde 203,8 km met veel lokale lussen, vijf kasseistroken (waaronder de beslissende Rue de Belle Vue van 500 m) en meerdere korte beklimmingen zoals de Côte des Nonnettes en de Côte de la Roquette.
Het peloton bleef onregelmatig en nerveus: teams moesten constant reageren op uitlopen en hergroeperen, waardoor de voorsprong van vluchtende renners fluctueerde. Soudal–Quick Step en andere ploegen trokken in de slotfase aan het werk om Hagenes terug te halen. Uiteindelijk bleek het jagende groepje en een sterke sprint van Meeus beslissend.
Extra context: Le Samyn is een Waalse opener met vaak veel nervositeit en kasseistroken die late waaiers en selecties veroorzaken; een pure sprinterzege is zeldzaam omdat de koers doorgaans uitgedund eindigt. Meeus’ zege belooft veel voor zijn vorm in het voorjaar, terwijl Hagenes’ lange vlucht toch indruk maakte ondanks dat het niet tot succes leidde. Van Aert’s pech toont hoe technische problemen een doorslaggevende rol kunnen spelen in klassiekers met veel korte, intensieve beslissingsmomenten.