Koelbloedige Mathieu van der Poel juicht opnieuw na machtige en ellenlange spurt, te ijverige Wout van Aert nekt zichzelf
In dit artikel:
Mathieu van der Poel heeft in Tirreno‑Adriatico zijn status als topfavoriet voor Milaan‑Sanremo verder bevestigd door zijn tweede etappezege te behalen. De Nederlander won de sprint van een select groepje van veertien renners nadat de etappe over meerdere heuvelruggen en in regenachtige omstandigheden was gekrompen. Door zijn knappe finish kon niemand hem nog bedreigen.
De etappe begon met een lange reeks aanvallen en een grote vlucht van elf tot twaalf renners, met namen als Tibor Del Grosso, Jakub Otruba, Rémy Rochas, Liam Slock en Dries De Bondt. Die vroege kopgroep bouwde een voorsprong uit, maar het peloton hield hen doorlopend binnen schot, vooral omdat ploegen als UAE en Visma‑Lease a Bike het tempo afwisselend bepaalden. Het parcours bevatte meerdere klimmetjes — onder meer Ovindoli, Valico delle Capannelle en de slothelling Tortoreto Badetta — waardoor de kopgroep stuk voor stuk uitgedund werd.
In de slotfase namen Matteo Jorgenson en andere renners het zware kopwerk op zich, waarop een selecte groep met onder meer Van der Poel, Wout van Aert en Isaac Del Toro overbleef. Del Toro gaf veel extra krachten om zijn leiderstrui te verdedigen, maar betaald moest worden: hij verloor zijn positie door de bonificaties, terwijl Giulio Pellizzari verrassend als tweede finishte en dankzij die seconden de nieuwe leider werd. Tobias Halland Johannessen staat nu derde in het algemeen klassement; Van Aert eindigde vijfde.
Wout van Aert probeerde nog mee te werken in de finale, maar had vlak voor de sprint teveel krachten verloren om Van der Poel te volgen. Matteo Jorgenson deed veel werk voor zijn ploeg, en ook Bahrain‑Victorious zette in de laatste kilometers aan, maar dat kopwerk leverde uiteindelijk geen succes op: Antonio Tiberi en Santiago Buitrago moesten op de slotklim tijd prijsgeven.
De etappe illustreerde twee dingen: enerzijds Van der Poels scherpe vorm en sprintcapaciteit in kleine groepjes — een duidelijke waarschuwing richting de voorjaarsklassiekers — en anderzijds de fragiele balans in het klassement, waar bonificaties en finale-aanvallen snel leiders kunnen wisselen. Het weer (regen en wind) en het heuvelige profiel maakten het een ideale dag voor aanvalslustige renners, maar in de beslissende momenten had Van der Poel de beste benen en het meest overtuigende slot.