LIVE Giro: Ruime kopgroep spat helemaal uit elkaar, wie haalt het in finale vol klimmetjes?
In dit artikel:
De zeventiende etappe van de Ronde van Italië was een lange, tactische dag van 202 km vanaf Cassano d'Adda met een lastige finale vol korte, steile klimmetjes en een slotklim van 2,3 km aan 6,8% waar de zege vermoedelijk beslist zou worden. De koers kenmerkte zich door veel initiatief van aanvallers, meerdere samensmeltingen en veel ploegtactiek; favorieten in het klassement hielden zich grotendeels op de achtergrond.
Rémi Cavagna (Frankrijk) verzorgde het grootste spektakel vroeg op de dag met een lange solo die hem tot ruim twee minuten voorsprong opleverde en hem lange tijd alleen aan de leiding bracht. Zijn vroege vlucht werd echter in de aanloop naar de tussensprint neutraal gemaakt: achtervolgers en tegenaanvallers kwamen samen en kort voor de tussensprint was Cavagna weer ingerekend.
Gedurende de rit wisselden kleine groepjes elkaar af. Eerst ontstond een kopgroep van zeven met onder anderen Cavagna, Jan Christen en Andreas Leknessund; later kwamen grotere groepen samen tot uiteindelijk ongeveer 28–29 renners vooraan. Opvallende namen in die ontsnappingen en de daaropvolgende selecties waren Jhonatan Narvaez, Giulio Ciccone, Damiano Caruso, Michael Valgren, Einer Rubio, Aleksandr Vlasov, Juan Pedro López, Gianmarco Garofoli en Igor Arrieta — renners die zowel klimmen als aanvallen konden. Caruso gaf verschillende keren gas en zorgde voor versnellingen die pleintjes opbraken; Movistar (met Lopez, Rubio, Mas) en UAE lieten hun aanwezigheid gelden in de voorste groepen, terwijl Visma-Lease a Bike in het peloton op kop reed om de schade voor Damiano Caruso in het klassement te beperken.
Op de klimmetjes in de finale gebeurde veel: er waren tegenaanvallen, renners vielen weg en hergroeperingen volgden. Giulio Ciccone nam bergpunten op een klim, maar leider Jonas Vingegaard hield zich op de achtergrond en liet kansen voor ritwinst grotendeels voorbijgaan. Het weer speelde even op: boven Cavagna barstte een bui los terwijl het peloton verderop droog bleef.
Een subtekst door de dag was de strijd om de puntentrui (paars): Paul Magnier stond zeer krap voor op Narvaez, en Narvaez kon onderweg punten sprokkelen — hij sprintte slim bij een tussensprint en nam zodoende de betere positie in het puntenklassement. Belgische renners waren in verschillende ontsnappingen aanwezig (o.a. Fabio Van den Bossche, Mick van Dijke, Frank van den Broek), en enkelen lieten zien dat ze in de finale mee kunnen doen, maar de beslissende machtsverhoudingen lagen bij de klimmers en allrounders van de grote formaties.
Kort voor de finish bleef het onduidelijk wie écht zou winnen: met veel korte klimmetjes in de laatste 65 km en die slotklim was het een etappe die geschikt was voor vroege vluchters of een verkapte sprintselectie uit een grote kopgroep. De koers toonde vooral veel initiatief van aanvallende renners en laadde de verwachtingen op voor een spannende ontknoping op de laatste klim.