LIVE Giro: Toon Aerts en Jasper Stuyven passen op laatste klimmetje, kunnen de Belgen nog terugkeren?

In dit artikel:

Een lange, vlakke aanloop leidde de renners naar rit 13 van de Giro, maar de beslissing viel in de finale: twee korte, venijnige heuvels nabij Verbania, de geboorteplaats van Filippo Ganna. Na 160 vlakke kilometers werd eerst Bieno gepasseerd (2,4 km à ongeveer 5–6%) als opwarmertje, gevolgd door de scherprechtersklim naar Ungiasca (4,7 km gemiddeld 7,1%, met de laatste 2 km rond 10%). Ungiasca is nieuw in de Giro en bepaalt de selectie; vanaf de top resteren nog zo'n 13 km naar de finish aan Lago Maggiore.

Al vroeg in de etappe slaagde een kopgroep van vijftien renners erin weg te geraken en groeide hun voorsprong uit tot ruim negen minuten. Die groep bevatte een mix van opportunisten en renners met verschillende kwaliteiten: Francesco Busatto (Alpecin‑PT), Michael Valgren (EF‑EasyPost), Axel Huens, Johan Jacobs en Josh Kench (Groupama‑FDJ), Toon Aerts (Lotto‑Intermarché), Mark Donovan (Pinarello‑Q36.5), Jasper Stuyven (Soudal‑Quick‑Step), Mirco Maestri en Diego Pablo Sevilla (Polti‑VisitMalta), Larry Warbasse (Tudor), Mikkel Bjerg (UAE), Markus Hoelgaard en Andreas Leknessund (Uno‑X) en Alberto Bettiol (XDS Astana). Groupama‑FDJ had het voordeel van drie mannen vooraan (Huens, Jacobs, Kench), Uno‑X en Polti‑VisitMalta konden ook meerdere troeven uitspelen.

Tijdens de etappe waren er nog tussensprints en bergpunten te verdelen: Sevilla pakte de tussensprint in Stresa en klom ook naar de bergpunten op Bieno. Op Ungiasca werden bonificaties en klimprijzen eveneens bevochten; Kench en Huens namen voorsprongbonussen mee. Het peloton nam grotendeels gas terug—veel teams spaarden zich met het oog op de zware bergrit van de volgende dag—waardoor de koplopers lange tijd een ruime marge genoten. NSN Cycling miste aanvankelijk de juiste kopgroep en probeerde later vergeefs schade te herstellen.

Weersomstandigheden speelden mee: bijna dertig graden en felle zon zorgden voor stoffige, warme omstandigheden; Jasper Stuyven werd zichtbaar gezandstraald en moest zich koel houden. Filippo Ganna probeerde meerdere keren mee te schuiven maar geraakte niet in de vlucht; Verbania betekent veel voor hem als geboortestad, maar hij bleef uiteindelijk in het peloton.

Sportief gezien leek de ritwinst vrijwel zeker voor iemand uit de kopgroep, gezien de grote voorsprong en de aard van de slotklim. Binnen die groep waren verschillende types die op papier kansrijk waren: explosieve heuvelklimmers als Bettiol en Valgren, klassieke ruiters als Stuyven en Aerts, een punchende jongere met sprint als Busatto, en routiniers als Warbasse. Teams in het peloton zoals Visma‑Lease a Bike en Bahrain Victorious namen later het initiatief om de kloof te verkleinen, maar timing en energieverdeling maakten het moeilijk om de vlucht nog tijdig in te halen.

Historisch kader: Verbania is niet vaak finishplaats geweest (laatste maal 2015 met Philippe Gilbert), en ondanks Ganna’s band met de stad heeft hij er nog geen zege uit gehaald. De organisatie kwalificeert deze etappe met relatief weinig totale hoogtemeters toch als pittig (3 sterren), vooral dankzij de steile Ungiasca.

Kort: rit 13 werd gekenmerkt door een succesvolle, omvangrijke vlucht die de regie voerde richting Verbania en door twee beslissende klimmen in de finale. Door warmte, koersritme en het peloton dat energie spaarde voor de bergen, waren de vluchters duidelijk in het voordeel en lag de ritzege vrijwel zeker binnen bereik van één van de vijftien koplopers.