LIVE Giro: Victor Campenaerts laat zich zien in sperrenvuur aan aanvallen, maar sprintersploegen controleren prima
In dit artikel:
De slotrit van de 109e Ronde van Italië vond plaats in Rome en bleef in grote lijnen trouw aan de traditie: ceremonieel van start, maar met een laatste kans voor de sprinters en enkele korte uitbarstingen onderweg. Jonas Vingegaard is onomstreden als eindwinnaar; het peloton reed in EUR en langs de kust naar Ostia, om vervolgens acht plaatselijke rondjes van 9,5 km af te werken en te eindigen bij het Circus Maximus, waar in de laatste kilometer nog een kort klimmetje van zo’n 5% wachtte.
Paul Magnier is de opvallende figuur van de dag: hij had al drie ritzeges in deze Giro en verdedigde de mogelijkheid op een vierde zege terwijl zijn ploeg Soudal‑Quick Step met een complete sprinttrein acteerde. Andere snelle mannen in de finale waren Jonathan Milan, Dylan Groenewegen en Tobias Lund Andresen; ook namen als Matteo Malucelli, Orluis Aular, Madis Mihkels, Casper van Uden en Luca Mozzato werden als kanshebbers genoemd. De sprintersploegen hielden het peloton strak bijeen en gaven vluchtpogingen nauwelijks ruimte.
Vrijwel voortdurend was er wat actie: aanvallen van onder meer Rémy Rochas (Groupama‑FDJ), Victor Campenaerts en Rémi Cavagna kregen korte aandacht, maar telkens bleef het verschil met het peloton beperkt (rond de 12–16 seconden). Ben Turner en Andrea Mifsud probeerden meerdere keren een vlucht op te zetten en stonden vaak vooraan, maar werden telkens teruggehaald. Ook kleine incidenten kwamen voor: lekke banden voor onder anderen Ben Turner en Juan Pedro López, en een mechanische wissel bij Unibet Rose Rockets.
Teams bepaalden het beeld: Visma‑Lease a Bike nam vroeg op kop om het tempo te bepalen, later hielden Soudal‑Quick Step, Lidl‑Trek en XDS Astana controle voor hun sprinters. Unibet Rose Rockets en Decathlon CMA CGM waren eveneens actief in de frontlinie. Soudal‑Quick Step reageerde steeds op aanvalspogingen om Magnier niet onherkenbaar in het nauw te brengen — een bewuste, afdoende verdedigende tactiek na eerdere verrassingen in deze Giro.
Naast de ritzege waren er nog enkele nevenwedstrijden met aandacht: het puntenklassement was al beslist in het voordeel van Magnier, Giulio Ciccone won definitief de bergtrui en Afonso Eulalio ging met de witte trui naar huis. In het tussensprintklassement was er nog een gevecht tussen Manuele Tarozzi en Mattia Bais; het Red Bull‑klassement voor de speciale kilometerpunten telde nog namen als Igor Arrieta en Einer Rubio, met een geldprijs voor de winnaar.
Het ritbeeld had ook rustige, bijna toeristische noten: het peloton reed vaak tweetjes, er waren foto‑momenten en symbolische taferelen zoals het uitdelen van snoep door Ciccone en de Italiaanse volksliederen bij de start. Sean Flynn (Picnic‑PostNL) kon niet aan de start verschijnen wegens een infectie. Aan het einde poseerden de truidragers — onder wie Vingegaard, Magnier, Ciccone en Eulalio — en werd er champagne gedeeld terwijl de slotcircuits de traditionele massasprint beloofden. Uiteindelijk bleef de verwachting overeind: een lastige maar voor de snelle mannen doorgaans beslissende finale, met Magnier als grootste kandidaat voor nog een etappezege.