LIVE: Wedstrijd krijgt rustmoment na stevige botsing bij kopduel, krijgen we nog winnaar in reguliere speeltijd?

In dit artikel:

In Rabat staat vanavond de finale van de Afrika Cup op het programma: gastland Marokko neemt het in een uitverkocht stadion (bijna 70.000 toeschouwers) op tegen Senegal. Beide landen gelden als topfavorieten — Senegal prolongeert de titel van 2021, Marokko zoekt zijn eerste eindzege sinds 1976 — en spelen om hun tweede Afrika Cup-trofee. De openingsceremonie was spectaculair, met vuurwerk en onder andere Idris Elba, terwijl het weer koel en nat is (rond 10°C).

Verloop en sfeer
De wedstrijd begon met veel intensiteit en fysieke duels. Marokko kreeg massale steun van het thuispubliek dat luid zong en fluitconcerten afstak bij Senegalese opbouw. Senegal nam in balbezit vaker het initiatief; Sadio Mané was de spelmaker en grootste dreiging. Beide defensies stonden echter goed, waardoor grote kansen schaars waren. Marokko koos vaak voor snelle omschakelingen en counters, Senegal vertrouwde op fysieke kracht en patiënten opbouw. In de eerste helft had Senegal licht overwicht in balbezit (ongeveer 57%) en creëerde het meer gevaar, maar Marokko hield de 0-0 mede dankzij doelman Bounou.

Belangrijke momenten en blessuregevallen
- Een ongelukkig kopbalduel tussen Marokkaan El Aynaoui en Senegalees Diouf leidde tot een bloedende wenkbrauw bij El Aynaoui; de Marokkaan moest behandeld worden en kon niet verder spelen. Sofyan Amrabat werd paraat aan de zijlijn gehouden als vervanger. De onderbreking werd door de fans opgevat als tijdelijk ongemak: zang en dans gingen gewoon door.
- Bounou toonde meerdere keren zijn waarde door onder meer een een-tegen-een-situatie van Ndiaye te pareren. Diouf lag na het duel even versuft op het veld en kreeg ijsbehandeling.
- Voor Marokko was een voorzet van El Khannouss bijna beslissend: El Kaabi raakte de paal nipt. Senegal kreeg via corners en acties van Mané ook mogelijkheden, maar echte afrondingen leverden geen doelpunt op.

Tactiek, wissels en scheidsrechter
Marokko startte met dezelfde elf als tegen Nigeria in de halve finale; Hakimi, Bounou, Aguerd en Brahim Diaz behoren tot de vaste namen. Senegal moest twee basisproblemen opvangen: aanvoerder Kalidou Koulibaly (geschorst) en Habib Diarra (geschorst) waren afwezig; bondscoach Thiaw bracht Sarr in en Lamine Camara verving Diarra. In de tweede helft voerde Senegal offensieve wissels door (Seck, Sarr, Mbaye kwamen erin voor A. Mendy, Camara en Ndiaye) om vers bloed te brengen; Marokko wisselde El Khannouss en El Kaabi voor Targhalline en En‑Nesyri. De Congolese scheidsrechter kreeg het druk met veel kleine opstootjes en spelonderbrekingen.

Statistieken en context
- Senegal is de meest scorende ploeg van het toernooi met 12 treffers uit meerdere doelpuntenmakers; Marokko scoorde negen keer maar die doelpunten komen uit een kleiner aantal spelers.
- In de topscorerstrijd staat Brahim Diaz (Marokko) aan kop met vijf goals; El Kaabi volgt met drie. Bij Senegal hebben Mané, Jackson en anderen twee doelpunten.
- Marokko bouwt voort op een indrukwekkende thuisreputatie (zonder nederlaag in eigen land sinds 2009) en een ijzersterke defensie (slechts één tegengoal in dit toernooi tot nu toe). Senegal heeft ervaring met eindwinnen — de ploeggrootheden van vier jaar geleden spelen opnieuw een hoofdrol.

Wat staat nog op het spel
De finale is een direct duel tussen een stabiel, defensief Marokko én een fysiek sterke, scorende Senegal. Voor Marokko betekent winst een nationale ontlading en een eerste titel sinds 1976; voor Senegal kan het een blijvende statusversterking en een tweede Afrika Cup op rij betekenen. Met nog een helft (en mogelijk verlenging) te spelen blijft alles open: het publiek in Rabat hoopt op een feestnacht, Senegal zoekt revanche en bekrachtiging van zijn status als kampioen.