"Nu moet ik het wel goed doen voor later": wat als ... Tim Merlier zélf commentaar geeft bij zijn sprintzege in de Tour?

In dit artikel:

Tim Merlier blikt terug op zijn Tour de France en vertelt openlijk over hoogte- en dieptepunten: twee ritzeges (onder meer Châteauroux en de derde etappe naar Duinkerke), een nerveuze klimtijdrit naar Peyragudes en de emotionele Mont Ventoux‑dag voor Soudal‑QuickStep. Tijdens een eindejaarsinterview liet hij zich zelfs opdraven als tijdelijke commentator en probeerde hij zijn eigen sprint in stemgeluid te reconstrueren — met zelfspot over zijn accent en de vraag of partner Cameron Vandenbroucke hem al beter vond.

De zege in Duinkerke was atypisch: Merlier verloor vlak voor de laatste bocht zijn vaste lead‑out Bert Van Lerberghe en moest in laatste instantie alles zelf uitwerken. In plaats van agressief te forceren, speelde hij zijn ervaring en inzicht uit, anticipeerde op de sprint en sleepte toch de overwinning binnen. Dat bevestigt zijn reputatie als een “cleane” sprinter die situaties goed inschat en weinig hoeft te trekken of duwen.

Tegelijk wierp de Tour fysiek zijn uitdagingen op. In de klimtijdrit naar Peyragudes zorgde een last‑minute versoepeling van de tijdslimiet voor verkeerde mentale rust; Merlier gaf toe dat hij daardoor misschien te zuinig aanpakte en korte tijd bang was uit de race te vallen toen snelle tijden opdoemden. Achteraf vond hij dat de limiet beter niet aangepast had moeten worden.

Een van de mooiste momenten van de Tour was voor hem de ritwinst van ploeggenoot Valentin Paret‑Peintre op de Mont Ventoux. Door problemen met de oortjes zat Merlier niet perfect in de verbinding, maar de overwinningsscène bezorgde hem kippenvel en was voor hem en Bert een onvergetelijke ervaring. Merlier benadrukt tot slot zijn ploegmentaliteit: hij wil dat de ploeg draait en geniet even hard van teamoverwinningen als van zijn eigen etappes.