Romain Grégoire rondt Zwitserse vlucht, met ook Verstrynge, succesvol af, Tadej Pogacar komt net te laat

In dit artikel:

Romain Grégoire (Groupama‑FDJ) nam de tweede etappe in Locarno op zijn naam na een snellere sprint uit de beslissende vlucht. De rit van 158 km met meer dan 2.000 hoogtemeters, waarin de renners twee korte maar steile klimmetjes kregen in de slotfase, stond op het programma als een belangrijke test voor punchers en klassementsmannen.

De koers vertrok rond 14.00 uur (neutralisatie) en werd tien minuten later vrijgegeven. Al vroeg ontstaan er vluchtpogingen; een kopgroep van veertien wist goed weg te komen en bouwde een voorsprong van ongeveer twee minuten uit. Die groep bevatte sterke namen zoals Emiel Verstrynge, Romain Grégoire, Fred Wright en Alec Segaert. Na aanvallen en een hoge versnelling in het peloton viel de kopgroep uit elkaar en bleef er in de slotfase een groep van zes over: Verstrynge, Filippo Zana, Grégoire, Camprubi, Finlay Pickering en Bart Lemmen.

De laatste 17 kilometer bevatten twee korte beklimmingen (onder meer de Fanghi: ongeveer 3,5 km à ~7% met stukken tot 16% en later de Monte Ceneri). Het peloton, met onder meer UAE op kop in delen van de etappe, bracht de achterstand terug, maar de overgebleven vluchters behielden hun marge tot de slotkilometers. Tien kilometer voor het einde slaagde Tadej Pogačar er niet in de vlucht te neutraliseren; hij zette zich wel op kop om ploegmaat Narváez te helpen, maar hij en Jonas Vacek volgden uiteindelijk op ongeveer 35 seconden en konden het gat niet dichten.

In de laatste kilometer hield de kopgroep nog zo'n 13 seconden voorsprong. Grégoire was de sterkste in de sprint en pakte de ritzege; Emiel Verstrynge behaalde een eervolle notering achter hem. Onderweg won Bauke Mollema de tussensprint en er waren meerdere korte aanvallen die het koersbeeld kleurden—onder meer van Afonso Eulalio en Louis Vervaeke—maar geen van die pogingen bepaalde uiteindelijk de uitslag.

Belangrijk context: Pogačar blijft aan kop in het klassement, maar miste vandaag een tweede opeenvolgende zege. De technische finale (incl. verkeersdrempels waar eerder die dag in de vrouwenwedstrijd een zware val met kaakbreuk voor Urska Žigart gebeurde) maakte de rit extra gevaarlijk en tactisch. Locarno‑etappe bevestigde dat korte, steile kuitenbijters ideaal zijn voor punchers en sterke vluchters, niet per se voor massale eindsprints van het peloton.