Terrastranen, stoppen met shoppen en uitgestelde frietjes: intimi en superfans over de verlossing van Wout van Aert

In dit artikel:

Wout van Aert (31) boekte gisteren in Parijs‑Roubaix een emotionele, carrièrebepalende zege die door vrienden, voormalige ploegmakkers en fans als een bevrijding wordt gezien. De klassieker in Noord‑Frankrijk — een van de vijf monumenten — viel na jaren van pech en gemiste kansen eindelijk in zijn voordeel uit, en het succes ontlokte bij veel Belgen ontroering en opluchting.

Tv‑maker Tom Waes, die Van Aert al ruim tien jaar kent sinds een gezamenlijke tv‑opname, zag de slotfase op een terras in Antwerpen en kon zijn tranen niet bedwingen. Volgens hem raakt Van Aert mensen omdat hij nederig is gebleven en dicht bij zijn roots staat; de lange reeks tegenslag van de afgelopen jaren maakte de overwinning extra aangrijpend. Ook tennisster Hanne Vandewinkel — net terug van een zege met België in de Billie Jean King Cup — noemde het winnen van Roubaix het hoogtepunt van een onvergetelijk weekend. Zij bekeek de laatste 80 kilometer samen met haar grootmoeder en gaf toe emotioneel te zijn geworden toen Van Aert zijn gezin omarmde.

Trainersmakker en vriend Daan Soete omschrijft de zege als mogelijk het startschot voor een nieuwe fase: het geeft Van Aert rust en zelfvertrouwen, wat zijn kansen in toekomstige klassiekers kan vergroten. Soete benadrukt dat Van Aert er niet vaak over praatte, maar wel op doeltreffende wijze kampte met tegenslag — en nu waarschijnlijk die last van zich afgooit. Ex‑ploegmaat Tiesj Benoot ziet het eveneens zo: de overwinning maakt volgens hem een carrière meer compleet en kan zorgen dat Van Aert zonder complexen gaat koersen. Benoot merkt op dat Wout getroffen is door pech en blessures in eerdere seizoenen, maar dat hij nu rustiger oogt — een toestand die hem goed kan liggen.

Boezemvriend Vincent Van Rooy verwacht eerst dat Van Aert alles zal laten bezinken, waarna een bescheiden viering volgt (frieten of barbecue), en verwijst met een glimlach naar het symbolische kasseistuk dat Van Aert thuis heeft staan als herinnering.

Kortom: Parijs‑Roubaix leverde Van Aert niet alleen een prestigieuze zege op, maar ook emotionele sluiting voor een rijdersloopbaan die gekenmerkt werd door talent én tegenslag. Voor veel Vlamingen voelt deze zege als een collectief moment van trots en opluchting, en voor Van Aert zelf kan het de deur openen naar meer onbezorgde, succesvolle jaren in de klassiekers.