Tweede termijn van Ronald Koeman bij Oranje zal niet in zijn rijtje hoogtepunten komen

In dit artikel:

Na zes jaar, verspreid over twee periodes, is Ronald Koeman vertrokken als bondscoach van het Nederlands elftal. Volgens de auteur is dat na het tegenvallende WK geen onverwachte of onlogische stap: zijn tweede periode leverde te weinig op, zeker vergeleken met de frisse en aanvallende aanpak uit zijn eerste jaren bij Oranje.

Koeman kende als bondscoach grote pieken en diepe dalen. In zijn eerste termijn liet hij Nederland soms onbevangen en sterk spelen, maar na zijn terugkeer werd hij juist omschreven als voorzichtiger en berekenender. Hij vertrouwde lang op een vaste groep ervaren spelers, terwijl nieuwe talenten vaak weinig ruimte kregen. Dat zorgde voor kritiek, en ook voor een moeizame verhouding met enkele internationals. De aanhoudende soap rond Joey Veerman geldt als een van de grootste smetten op die tweede periode.

Sportief was het beeld vooral wisselvallig. Oranje haalde wel het EK en later de halve finale daarvan, maar deed dat via een gunstige route en zonder overtuigende zeges op toplanden. Koeman wist in zijn hele tweede ambtstermijn geen enkele ploeg uit de Europese top 25 te verslaan, een statistiek die zijn periode tekent. Alleen tegen Spanje liet Nederland nog even zien waartoe het in staat was, maar die lijn werd niet doorgezet.

Op weg naar het WK begon Koeman bovendien te schuiven met zijn uitgangspunten en koos hij voor een meer op de tegenstander gerichte aanpak. Juist op het belangrijkste moment liet hij daarmee zijn eigen voetbalidee los, terwijl dat plan kort daarvoor nog nauwelijks was ingeslepen. Volgens de schrijver werd Oranje daardoor niet beter, maar juist kwetsbaarder. Koeman blijft een bondscoach met een indrukwekkende loopbaan, maar zijn laatste hoofdstuk bij het Nederlands elftal wordt vooral gezien als een gemiste kans.