Waarom geniet heel de wereld mee met Wout van Aert? De 5 gedaantes die hem de "Kampioen van het Volk" maken
In dit artikel:
Wout van Aert kroonde zich op 12 april 2026 tot winnaar van Parijs‑Roubaix, een zege die niet alleen België maar de hele wielerwereld diep raakte. De emotionele beelden – Van Aert die zijn vrouw Sarah en zoontjes Georges en Jerome omarmt, zijn vinger naar de hemel als eerbetoon aan de overleden ploegmaat Michael Goolaerts – gingen viraal en zorgden voor reacties van fans, commentatoren en collega‑renners ver buiten de landsgrenzen, zelfs een Italiaanse tv‑commentator die live tranen huilde.
De massale gunfactor voor Van Aert heeft meerdere oorzaken. Thuis is hij duidelijk familiemens: hij neemt zichtbaar zijn gezin mee in successen, verlaat zelfs grote rondes om bij de geboorte van zijn tweede zoon te zijn en staat bekend als een betrokken echtgenoot en vader. Dat maakt hem voor het publiek toegankelijk en herkenbaar.
Daarnaast speelt zijn karakter mee. Volgens sportbestuurders is Van Aert een Kempenaar met waarden die internationaal aanspreken: eerlijkheid, vechtlust, relativeringsvermogen en humor. Hij profileert zich als ploegspeler die eigen kansen opzijzet—denk aan kopwerk voor Jonas Vingegaard, het laten gaan van Gent‑Wevelgem voor ploegmaat Christophe Laporte en het aantrekken van sprints voor snelheden als Olav Kooij of Matthew Brennan. Zulke gebaren versterken het beeld van iemand die “samen winnen” serieus neemt.
Ook zijn aantal tegenslagen vergroot de sympathie. Van Aert heeft herhaaldelijk te maken gehad met zware pech en zware blessures: lekke banden en valpartijen, een schrijnende verwonding in een tijdrit in 2019, een coronaperiode die een klassieker verpestte, de hartverscheurende beelden van zijn val in Dwars door Vlaanderen en later diepe wonden en een enkelbreuk. Telkens kroop hij terug naar de top, wat zijn status als volhouder en comeback‑held bevestigt.
Sportief is de overwinning van extra gewicht: hij verbrak de opeenvolgende monumentenreeks van Tadej Pogačar en completeert daarmee een palmares waarin Parijs‑Roubaix tot dan ontbrak. Voor een renner van 31, die al veel grote overwinningen op zijn naam had maar hard had gestreden voor dit specifieke “kasseimonument”, was deze triomf een langverwachte bekroning.
Kortom: Van Aert wint support door de combinatie van warme familiebeelden, een breekbare maar strijdbare persoonlijkheid, ruime ploegmoraal en het verhaal van rug omhoog krabbelen na tegenslag. Die mix maakte van zijn zege in Roubaix een emotioneel moment dat veel mensen zich persoonlijk aantrokken.