Waarom Tim van Dijke moest stoempen om over de Muur te geraken (en je dat bij Mathieu van der Poel niet zal zien )

In dit artikel:

Op de Muur van Geraardsbergen zaterdag viel op hoe soepel Mathieu van der Poel omhoog klom, terwijl ploeggenoot Tim van Dijke zichtbaar hard moest werken en “stoempte” om het tempo bij te houden. Wielercommentator José De Cauwer wees meteen op de oorzaak: Van Dijke reed op een singlespeed. “Is dat met die singlespeed?”, merkte hij op.

Een singlespeed betekent in dit geval dat de renner vooraan slechts één kettingblad heeft in plaats van de gebruikelijke twee; achteraan blijft wel een 12‑speed cassette aanwezig. Dat systeem, dat al langer populair is in het mountainbiken, wint langzaam aan terrein in het wegpeloton. De voordelen zijn evident: minder gewicht, geen frontale schakelkabels of dubbelbladproblemen en minder wrijving doordat de ketting nooit tegen een tweede kettingblad schuurt.

Tegelijk levert het praktische nadelen op, zoals technisch specialist Bert De Backer uitlegt: met één voorblad zijn er effectief veel minder verhoudingen beschikbaar dan bij een dubbele setup (12 versus circa 24 combinaties). Op steile stukken — zeker natte kasseien — kan dat betekenen dat je net niet de perfecte versnelling hebt om soepel te blijven trappen. Renners moeten dan ofwel te licht trappen en het tempo laten zakken, of juist harder “stoempen” en uit het zadel klimmen, wat op gladde stenen minder efficiënt en risicovol is.

Niet alle ploegen springen er daarom op in; technisch directeur Christoph Roodhooft noemt singlespeed een “moeilijk gegeven” en waarschuwt dat het in natte omstandigheden problematisch kan zijn. Kortom: singlespeed biedt winst in eenvoud en gewicht, maar beperkt de fijnregeling van de transmissie precies op momenten waarop die het meest nodig is.