"Wou vermijden dat mijn huis in de fik stond": Mathew Hayman zadelde Boonen-fans 10 jaar geleden met Roubaix-trauma op
In dit artikel:
Parijs‑Roubaix 2016 blijft een pijnlijke bladzijde in de Belgische wielergeschiedenis: Tom Boonen greep net naast wat zijn vijfde zege op de kasseien en het absolute record had moeten zijn. De verrassende winnaar bleek de Australiër Mathew Hayman, toen 37 jaar en aan zijn vijftiende deelname.
Een zware val in de Omloop Het Nieuwsblad enkele weken eerder leek Haymans voorjaar te ruïneren: zijn onderarm raakte gebroken en artsen voorzagen weken herstel. In plaats van op te geven zette Hayman zich met ijzeren discipline op de rollers, deed bijna dagelijks twee sessies en improviseerde met een opstelling waarin zijn arm deels in het gips rustte. Zijn ploeg, Orica‑BikeExchange, gaf hem uiteindelijk een rugnummer en in Roubaix kreeg hij als ervaren renner een vrije rol naast beschermde kopmannen als Jens Keukeleire en Luke Durbridge.
Tijdens de klassieker vielen talrijke aanvallen; Hayman zat in de beslissende vlucht die de finale haalde. Op de wielerbaan van Roubaix spitsten vijf renners — Hayman, Boonen, Sep Vanmarcke, Edvald Boasson Hagen en Ian Stannard — de strijd toe. Boonen kwam nog dichtbij, maar Hayman won de sprint op de piste en beroofde België daarmee van die historische vijfde kasseioverwinning.
Hayman bleef bescheiden na zijn zege: hij toonde respect voor Boonen, die zijn felicitaties gaf, en weigerde extra olie op het vuur te gooien. De overwinning gaf hem wel definitief glans: hij reed nog tot zijn afscheid in 2019, waarna hij ploegleider werd bij het team dat nu Jayco‑AlUla heet. Sinds eind 2021 woont hij terug in Australië; hij bewaart nog altijd herinneringen aan Roubaix — een stuk kassei in zijn woonkamer, de fiets van die dag en zelfs de ladder waarmee hij tijdens herstel op de rollen trainde.
De race van 2016 markeert zowel de triomf van Haymans doorzettingsvermogen als het gemis voor Boonen en zijn aanhang: een klassieke editie waarin voorbereiding, improvisatie en timing samenvielen en waarin het harde karakter van Parijs‑Roubaix opnieuw de onvoorspelbaarheid van wielerklassiekers onderstreepte.