Wout van Aert bevrijdt zichzelf bij de kans van zijn leven en wint met Parijs-Roubaix eindelijk zijn kasseimonument
In dit artikel:
Wout van Aert heeft de 123e editie van Parijs‑Roubaix op zijn naam geschreven, na een bloedstollende sprint op de piste van Roubaix tegen Tadej Pogacar. De Belgische kopman van Visma‑Lease a Bike brak eindelijk zijn reeks teleurstellingen op de kasseimonumenten en pakte zijn eerste Parijs‑Roubaix — een prestatie die in de koers als historische verlossing werd gevierd. Jasper Stuyven completeerde het podium als derde, zodat er twee Belgen op het erepodium stonden.
De koers werd gekenmerkt door chaos, pech en constante verschuivingen. Veel favorieten kregen te maken met lekke banden en valpartijen. Zowel Van Aert als Pogacar moesten meerdere keren van fiets wisselen na lekke banden, maar slaagden er telkens in elkaar weer te vinden en samen een kopgroep te vormen. Mathieu van der Poel was de grote pechvogel: in het beruchte Bos van Wallers liep hij twee keer lek en verloor ruim twee minuten, waardoor hij nooit meer kon terugkeren in de strijd om de zege.
Tactisch en fysiek speelde de keuze van ploegmaten en tempo een belangrijke rol. UAE Team Emirates hield in sommige fases hoog tempo om hergroepering te voorkomen, terwijl Visma en andere ploegen het kopwerk afwisselden. Cruciale stroken als Camphin‑en‑Pévèle en vooral Carrefour de l'Arbre bepaalden de selectie; na die sectors bleef een klein elitegroepje over waarin Van Aert en Pogacar het beslissende duel uitvochten.
De finale mondde uit in een sprint‑à‑deux op de velodroom van Roubaix. Van Aert toonde zich de snellere sprinter en haalde het nipt van de Sloveense wereldkampioen. De editie ging ook de geschiedenisboeken in als de snelste ooit, met een gemiddelde van bijna 49 km/u over het kasseienparcours.
Kort samengevat: een heroïsche en chaotische Parijs‑Roubaix waarin materiaalpech veel invloed had, Van Aert zijn kasseikleur behaalde na eerdere mislukte pogingen, Pogacar koersvast bleef ondanks tegenslag en Van der Poel door dubbele pech buiten kans viel. De wedstrijd bevestigt nogmaals hoezeer Parijs‑Roubaix een monument is waarin zowel klassement als geluk samen beslissen wie de hel van het noorden overleeft.