Zijn de kermiskoersen met uitsterven bedreigd? "Je moet al een ingenieur zijn om er één te organiseren"

In dit artikel:

Kermiskoersen, ooit vaste trekpleisters tijdens dorpskermissen, slinken tot een zeldzaamheid: in 2026 blijven er nog 19 over. Ex-prof Stefaan Vermeersch — goed voor ongeveer 220 zeges, voornamelijk in zulke wedstrijden — waarschuwt dat de traditie langzaam sterft uit door meerdere oorzaken.

Historisch waren dorpscafés en hun vaak oudere bestuursploegen de motor achter de organisatie; zij regelden sporadisch een koers bij de kermis. Die vrijwilligersgroep is grotendeels verdwenen en de jongere generatie wil of kan die taak niet overnemen: tijdgebrek, weinig zin in uitgebreide vergaderingen en digitale administratieve verplichtingen maken organiseren onaantrekkelijk. Vermeersch wijst ook op de groeiende professionalisering van het wielrennen bij nieuwelingen en junioren; deelnemen om puur plezier te beleven en een klein zakcentje te verdienen gebeurt steeds minder. De coronapandemie maakte de neergang erger doordat wedstrijden werden geschrapt en sponsors eerst hun eigen voortbestaan veiligstelden.

Wielercommentator Renaat Schotte stelde voor kermiskoersen als immaterieel cultureel erfgoed te beschermen om hun overlevingskansen te vergroten — een idee dat Vermeersch onderschrijft gezien de enorme publiektrekker die zulke koersen vroeger waren. Over deelname van Vermeers zoon Gianni hoeft men niet te rekenen: zijn profagenda zit vol en als WorldTour-renner zou hij bovendien de dynamiek van amateurwedstrijden verstoren. Zonder nieuwe organiserende krachten en beleidsmaatregelen dreigt een karakteristieke lokale wielertraditie definitief te verdwijnen.